|
19-11-09 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ |
 |
 |
 |
 Η Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009 δεν ήταν για την Λάρισα και την ΑΕΛ μια μέρα μπαράζ για την πρόκριση της Εθνικής στο Μουντιάλ . Δεν θα μπορούσε να είναι…
Η αντίστροφη μέτρηση για τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον Αντόνιο Ντε Νίγκρις είχε αρχίσει από την Τρίτη με τις αφίξεις των γονιών της γυναίκας του και του αδελφού του Αλφόνσο.
Σε μια διαρκή επικοινωνία με τους αρμόδιους της ΠΑΕ ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζαμε την εκδήλωση έξω από την θύρα 3 του Αλκαζάρ, περιμέναμε με αγωνία την ενημέρωση για την ώρα αναχώρησης της σωρού του Αντόνιο από την Λάρισα. Η τελική συνάντηση ορίστηκε στις 8 το βράδυ έξω από το γενικό νοσοκομείο Λάρισας.
|
Εκεί, οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ, το τεχνικό επιτελείο, η διοίκηση αλλά και εκπρόσωποι όλων των συνδέσμων, σε ένα λιτό, σεμνό αποχαιρετισμό σύμφωνα με την επιθυμία των ανθρώπων του, άφησαν ένα λουλούδι στο φέρετρό του, μαζί με τα κασκόλ της ομάδας… Σε σύντομη συνομιλία με τον αδελφό του νιώσαμε εξαιρετικά άβολα καθώς δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του, ιδιαίτερα όταν του παραδώσαμε την πλακέτα που είχαμε ετοιμάσει με το μήνυμα πως θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Βιαστικά μετακινηθήκαμε όλοι προς το γήπεδο όπου πλήθος κόσμου αγνόησε τον αγώνα της Εθνικής και στάθηκε μπροστά στον βωμό του Αντόνιο… Τα κεντρικά πανό των συνδέσμων και άλλα με συνθήματα ευχών για καλό ταξίδι και ανάπαυση αν ειρήνη συμπλήρωναν την εικόνα.
 Το δυσκολότερο μέρος της νύχτας είχε ξανά πρωταγωνιστή τον Αλφόνσο Ντε Νίγκρις που φορώντας την φανέλα του αδερφού του χαιρέτησε για άλλη μια φορά με δάκρυα στα μάτια την εικόνα και ευχαρίστησε τον κόσμο για όλα όσα έκανε στη μνήμη του αδελφού του. Μπήκε αμήχανα από τη θύρα 3 και στάθηκε ξανά κοιτώντας το τελευταίο γήπεδο που φιλοξένησε τον αδελφό του. Αποχώρησε χειροκροτώντας ενώ το σύνθημα που έχει ήδη σημαδέψει και περιγράφει την αλλόκοτη ιστορία της ΑΕΛ υψώθηκε στην νύχτα:
«Κι αν κάποιοι φύγαν απ’ την ζωή σου, σε βλέπουν απ΄ το club του παραδείσου, ΑΕΛ θυμήσου πάντα μαζί σου βασίλισσα σε θέλουν κι νεκροί σου»
Υπήρξε ενημέρωση στον κόσμο για την αναχώρηση της σωρού του Αντόνιο ενώ τονίστηκε πως όλα τα πράγματα που έχουν αποθέσει στον βωμό του θα ταξιδέψουν με φροντίδα της ΠΑΕ στο Μεξικό.
Υποβλητικά συγκινητική υπήρξε η απαγγελία του ποιήματος «Του αίματος το βυσσινί», από τον οπαδό της ΑΕΛ που το έγραψε.
Του Αίματος το Βυσσινί
Όταν θα σβήσει το καντηλάκι
της ύπαρξης μου, μικρό κεράκι
δώσε μου μία, μονάχα μία
μοναδική μου ευκαιρία
να σε γευτώ, να σε αφήσω
όπως μου πρέπει να σ' αποχαιρετήσω
Σαν το Χριστό, σαν το ληστή
σαν τερατάκι βυσσινί
θα σηκωθώ, θ'αναστηθώ
σαράντα μέρες θα σταθώ
στο πέταλο να τραγουδώ
τον τελευταίο ασπασμό
να σου τον δώσω κι ας χαθώ
Που θα χαθώ, θα σκορπιστώ
θα γίνω χώμα και νερό
θα πάω να έβρω τα παιδιά
που φύγαν απ' τη συντροφιά
και θα κοιτάμε τη ζαριά
που αποφασίζει τη χαρά
την λύπη, την παρηγοριά
Μα θα' χω ζήσει αρκετά
για να γνωρίζω τα μικρά
του είναι μου τα μυστικά
αυτά που δίνεις στα παιδιά
για ν' άντιδρούνε στη ζωή
αιώνια και για μια στιγμή
Το όνομα μου θα σβηστεί
το στίγμα μου θα ξεχαστεί
μα εγώ θα έχω σταθερά
θα ζω μαζί σου νοερά
ολούθε και παντοτινά
μέσα στο σκούρο σου βαθύ
του αίματος το βυσσινί
 Η νύχτα έκλεισε με το άκουσμα του «ζεϊμπέκικου των αθανάτων» που δυστυχώς για την πολύπαθη οικογένεια της ΑΕΛ αποδείχθηκε «χρήσιμο» πιο σύντομα κι από την πιο επικίνδυνη φαντασία…
|
|
